We brengen nog een kort bezoek aan het kleine Art Museum in Columbus en racen dan naar het vliegveld. Vlucht via Atlanta naar Amsterdam verloopt prima.
Dit is het laatste bericht van deze weblog. De statistieken van de blog tonen dat een hoop mensen onze avonturen gevolgd hebben: 1,296 maal werd de blog bekeken in de afgelopen tien dagen. Ook valt te zien dat het aantal bezichtigingen in de loop van de reis groeide.
Wij hebben er in elk geval met plezier aan gewerkt en hebben veel opgestoken van deze intensieve studiereis. Wij hopen op korte termijn een concreet vervolg te kunnen geven aan de contacten die gelegd zijn en de inzichten die we hebben opgedaan.
OSU is de grootste universiteit die we bezoeken deze reis. Dat is niet zo vreemd want het is met 56.000 studenten op een campus van 5 x 5 mijl de grootse universiteit van de VS. De afdeling kunsteducatie heeft in de VS (en daarbuiten) een uitstekende reputatie: vrijwel alle docenten publiceren in tijdschriften en boeken en spreken regelmatig op internationale conferenties. Veelal vormen de zelfgeschreven boeken de verplichte literatuur van de cursussen die de docenten verzorgen.
Onze eerste ontmoeting is met Candace Stout (Director of Graduate Studies), waarbij we meteen ontdekken dat het curriculum van Ohio State behoorlijk complex is. De eerste drie jaar van de bachelor zijn identiek aan het programma van de kunstvakopleiding. Tijdens jaar drie kan een student zich aanmelden voor het art. ed. programma. De circa 25 studenten die worden toegelaten in het art ed-programma volgen in het vierde jaar een theoretische introductie. Het volgende jaar (= eerste jaar van het masterprogramma) is vooral gericht op het lopen van verschillende stages. Na deze vier jaar bachelor + 1 jaar master zijn de studenten bevoegde docenten beeldend, van kindergarten tot en met highshool. Het tweede jaar van de master bestaat voornamelijk uit een zelfstandig kunsteducatief onderzoek dat de studenten moeten uitvoeren. Ohio heeft ook een derde fase waarin studenten promoveren op kunsteducatie. Zowel de master als de PhD-opleiding zijn internationaal georienteerd met veel buitenlandse studenten
’s Middags lunchen we in de zeer chique, English-style faculty club met Dr. James Sanders (Arts Policy and Administration). Hij vertelt ons over de relaties die kunsteducatie heeft met kunst en maatschappij. Zijn specialisatie is onderzoek naar kunst, educatie en beleid ten aanzien seksuele geaardheden. James neemt ons mee op een wandeling over de campus, waarbij we overdonderd worden door de faciliteiten. De gym, de zwembaden, de sporthallen en het stadion (150.000 zitplaatsen), alles is van Olymisch formaat en kwaliteit. Dit komt omdat er veel topatleten studeren aan Ohio State, maar ook omdat de universiteit beweging onder al haar studenten stimuleert. Ook de gebouwen op de campus zien er fraai en goed onderhouden uit.
Uit het gesprek dat volgt met Dr. Sydney Walker (Chair Undergraduate/Licensure Comittee), wordt ons duidelijk dat ook deze prestigieuze universiteit graag met ons wil samenwerken. Vooraf hadden we hier niet helemaal op durven hopen. Sydney prijst het praktijkprogramma in Amsterdam, dat meer inzet op het ontwikkelen van een beeldende visie dan de disciplinegerichte benadering op OSU. Ook is ze enthousiast over het feit dat BVO-studenten al vanaf jaar 1 stage gaan lopen
.
Terry Barrett is inmiddels voor ons bijna een bekende, omdat we voorafgaand aan deze reis zoveel van hem gelezen hebben. Als Arthur Efland zich ook nog even meldt in het kantoortje zijn we toch een beetje starstruck. Barrett is in eerste instantie schrijver en kunstcriticus. Uitgangspunt bij kunsteducatie is voor Barrett de betekenis van het kunstwerk voor de individuele beschouwer. Hij vindt dat kunsteducatoren vaak te snel oordelen en te weinig zoeken naar de mogelijke betekenis van het werk. Juist in die zoektocht en het uitwisselen van argumenten schuilt voor Barrett de kracht van kunsteducatie. Het startpunt van zo’n analyse kan wat Barrett betreft verschillen van individu tot individu. Hij is geen ideoloog, maar een pragmaticus. Barrett is van mening dat actuele kunst een belangrijke plaats moet krijgen in kunstonderwijs en hij neemt een middenpositie in binnen het visual culture-debat.
We besluiten deze lange dag met een etentje met Terry en Dr. Patricia Stuhr (Chair Art Education). Stuhr, als hoofd van de hele faculteit, onderstreept het belang van samenwerking met de AHK en zal zorgen dat er een formele overeenkomst wordt opgesteld. Deze overeenkomst biedt o.a. mogelijkheden voor uitwisseling (bachelors/masters), online courses en zomerprogramma’s. Tijdens het dessert bespreken we oa gebeurtenissen op Virginia Tech en de gevolgen in de VS van zes jaar George Bush.
Weemoedig leggen we een laatste potje pool op tafel, in de wetenschap dat dit onze laatste avond van deze studiereis is.
In onze hotelkamer zien we TV-beelden van de Virginia-Tech universiteit waar een student 32 mensen heeft vermoord. De publieke discussie over discriminerende opmerkingen van radiohost Imus is volledig verstomd. Nu laten alle stations verschrikte studenten, deskundigen en Hollywoodsterren aan het woord om hun verontwaardiging uit te spreken. Beroemde TV-dominees dragen hun steentje ook bij.
Na een bezoek aan de K-Mart vertrekken we naar de high-cultured Indianopolis Motor speedway. De Indycar 500 is de race van het jaar. Onze Arie Luyendijk heeft deze race in 1990 en 1997 gewonnen en is hier een held maar totaal onbekend in Nederland. Er hangen twee portretten van hem in de Hall of Fame. Onderweg lunchen we in een Bob Evans, een grote keten van wegrestaurants door heel de VS. Altijd leuk om even te vragen of de hamburgers door Bob zelf zijn klaargemaakt. Anders hoeven we ze niet.
In Columbus hebben we snel een hotelletje gevonden, de avond wordt besloten met potjes pool en muziek van Johnny Cash (Ring of Fire).
Onze reporter Folkert Haanstra beschrijft zijn belevenissen op de AERA conferentie in Chicago. Klik hiervoor op het tabje AERA Chicago, bovenaan de weblog.
Vandaag vertrekken we na dag en dauw van St. Louis naar Indianapolis. We draaien de muziek die we de vorige dag in een cultmuziekwinkel hebben gekocht: lage bassen en veel rap (dit tot grote vreugde van Dylanliefhebber Crone). In de middag eten we in een family-restaurant. De salades hebben een laag mayonaise. Ook de broodjes zijn standaard voorzien van mayo in plaats van boter. Cappuccino is suikervrij maar voorzien van grote hoeveelheden Natrena.
Vervolgens zoeken we een betaalbaar hotel en restaurant. De man aan de receptie is heel klein met een enorme snor en tatoeages. Het hotel staat langs de snelweg in een anonieme buitenwijk van Indianapolis. We zijn de enige gasten en hebben de kamer aan het einde van een lange gang. Het lijkt wel het decor van een bloederige scene uit een Tarantino-film. In de avond kijkt de een tv en de ander leest nog wat artikelen van o.a. Terry Barrett.
Vandaag verkennen we St. Louis. In twee fraaie betonnen gebouwen huizen de Pulitzer Foundation en het Contemporary Art Museum St. Louis. Te zien zijn o.a. werken van Warhol, Serra, Koons, Sherman en Close. In een park op een heuvel ligt het enorme St.Louis Museum of Art met o.a. Zuid Amerikaan-se en Egyptische kunst en een representieve collectie van Europese kunst van de middeleeuwen tot heden. Ook heeft het museum een grote collectie moderne en hedendaagse schilderijen. Enige namen: Rietveld, Beckmann (die lesgaf in St. Louis), Richter, Rosenquist en Marden. Helaas vernamen wij dat de afdelingen met het werk van Kandinsky en Klee binnenkort gesloten moeten worden.
We besluiten de avond met een film die net uit is in de VS. Het betreft Grindhouse, een nieuwe samenwerking tussen Rodriguez en Tarantino. Grindhouse bestaat uit twee films: Planet Terror is een zeer bloederige zombiefilm-pastiche van Rodriguez. Tarantino’s Death Proof heeft een wat rustiger tempo, maar loopt uiteindelijk uit in een huiveringwekkende achtervolgings- en wraakfilm. De films worden achter elkaar vertoond met daar tussendoor komische neptrailers voor andere grindhouse films. Helaas worden de twee films in Nederland niet achter elkaar vertoond, maar als twee losse delen, met een paar maanden er tussenin. We weten niet of het topfilms waren, maar wij bleven in elk geval volkomen flabbergasted achter en zijn nu nog bezig de waterval van bloed, pus en uiteengescheurde lichamen te verwerken. www.grindhousemovie.net
Zie ook ons vanuit de bioscoopstoel gefilmde trailerfragment uit Grindhouse, Werewolfwomen of the SS:
De ontvangst op Southern Illinois University in Edwardsville is overrompelend: vijf personeelsleden wachten ons op aan een tafel die is overstelpt met gebak en vers fruit. Één van hen, Joseph Weber, is al gepensioneerd, maar wil zich graag inzetten om deze samenwerking van de grond te krijgen. Weber bezocht BVO twee jaar geleden en werd toen enthousiast omdat het programma van BVO zoveel overeenkomsten vertoonde met zijn kunsteducatieprogramma op SIU. Onze andere gesprekspartners, Ron Schaefer (Int. Programs), Dennis Taylor (Art. Ed.), Alyssia Ruggiero (Art. Ed.) en Thad Duhigg (Chair Art & Design) delen Webers enthousiasme en spreken gedreven over hun opleiding en het belang van kunsteducatie.
SIU heeft een docentenopleiding beeldend waaraan circa 90 studenten studeren. ± 70 studenten doen de bachelors, 20 de master kunsteducatie. SIU heeft geen derde cyclus in kunsteducatie. De studenten van Art Ed. volgen de praktijklessen samen met de studenten van de kunstvakopleidingen aan SIU. Daarbij maken ze gebruik van de meest indrukwekkende faciliteiten die we tot nu toe op onze reis zagen. Naast lokalen voor schilderen en nieuwe media is er een uitgebreide textielafdeling, een grote grafiekwerkplaats en een edelsmederij. Uitsmijters zijn de metaalgieterij (aluminium, ijzer en brons), de werkplaats glasblazen en de keramiekwerkplaats met op de binnenplaats een op hout gestookte oven waar een flinke pony in een keer in past.
De opleiding kunsteducatie noemt zichzelf ‘down to earth’: het accent ligt op het opleiden van kunsteducatoren die in elke denkbare onderwijssituatie kunnen opereren: van de slums in East St. Louis tot de witte scholen in het centrum. Daarbij fungeren de masterstudenten vaak als stagebegeleiders van de bachelors. De docenten van SIU waarderen visionaire opleiders als Freedman en Barrett zeer, maar vinden de opleidingen aan NIU en Ohio State wat elitair en gericht op de ‘brave’ middelclass scholen. In het debat over visual culture neem SIU bewust een middenpositie in: Weber benadrukt dat de inhoudelijke benadering van visual culture soms wel heel erg leidt tot praten over het eigen werk, iets waar een zwarte homeboy lang niet altijd trek in heeft. “It’s not about the conceptualisation of art, its about the making of art”.
De docentenopleiding SIU heeft nationale bekendheid verworven door haar samenwerking met de opleiding Creatieve Therapie. Zo geeft een van de docenten (Alyssia) ook kunstlessen in de plaatselijke gevangenis en lopen studenten daar stage. De combinatie van kunsteducatie aan specifieke doelgroepen (gevangenen, speciaal onderwijs, ‘moeilijke’ wijken) biedt voor AHK(master)studenten wellicht mogelijkheden voor onderzoek.
Na een rondleiding over de prachtige groene campus die helemaal vol staat met kunstwerken, zit dit intensieve bezoek er om 17.00 uur op.
’s Avonds bezoeken we de tentoonstellingsopening van een SIUstudent in een voormalig politiebureau in St. Louis. Daar ontmoeten we de chair Thad Duhigg weer, die ons uitnodigt voor some steaks & ribs.
Vandaag is een reisdag, we hebben de hele dag om ons te verplaatsen naar St. Louis, zo’n 400 kilometer zuidwaarts.
Het afscheid van Kerry en Doug is allerhartelijkst: we mogen “any time” wanneer we in de VS zijn blijven logeren. In Chicago maken we een wandeling door de wijk Oak Park waar verschillende ‘vroege’ huizen staan van Frank Lloyd Wright. Ook zijn woonhuis en studio zijn hier te bewonderen. Dan wordt het tijd om afscheid te nemen van Folkert. Hij moet ’s middags spreken op een conferentie in Chicago en zal daar blijven tot en met zaterdag.
Met z’n drieën rennen we door het fantastische Chicago Art Institute (waar je eigenlijk een hele dag voor nodig hebt), en nemen dan Interstate 55 naar St. Louis. Laat in de avond betrekken we onze kamer in hotel La Quinta, St. Louis.
Tot ieders verbijstering blijken we deze nacht te zijn ingesneeuwd. Ook voor de Amerikanen is deze winterse aanblik niet normaal in april. De stroom valt ook nog eens uit, waardoor we koffieloos op pad moeten.
Om tien uur worden we ontvangen op de Northern Illinois University, waarvan de faculteit Art Education behoort tot de toonaangevende opleidingen op het vlak van kunsteducatie in de V.S. Omdat dit een eerste ontmoeting betreft, weten we niet of NIU geïnteresseerd is in samenwerking met de AHK. Gesprekken met Adrian Tio (Director and Professor of Art) en Harold Kafer (Dean of Visual and Performing Arts) maken echter vrij snel duidelijk dat NIU graag wil samenwerken in allerlei vormen: studentuitwisseling, summerprograms, docentuitwisseling en onderzoek. Dit laatste is interessant omdat de twee ‘kerndocenten’ van de kunsteducatie op NIU (Freedman en Boughton) internationaal opererende onderzoekers en publicisten zijn. Boughton is gespecialiseerd in onderzoek naar het evalueren en beoordelen van beeldend werk. Freedman heeft veel gepubliceerd over het onderwerp visual culture. Visual culture is een hot item in de Amerikaanse kunsteducatie. Onderzoekers als Freedman en Patricia Stuhr vinden dat traditionele kunstvormen een te smal uitgangspunt vormen voor kunsteducatie. Zij willen het domein van de kunsteducatie uitbreiden met alle vormen van visuele uitingen die zich in de huidige tijd voordoen en waar betekenis aan ontleend kan worden. Visual culture beslaat alle beeldende kunstvormen, maar ook o.a. volkskunst, manga, clips, games, tribale kunst, reclame en andere vormen van alledaagse beeldcultuur. Tegenstanders van visual culture vinden dat het kunstvak door deze verbreding teveel op maatschappijleer gaat lijken: kunst wordt een middel om de huidige tijd betekenis te geven en verliest daarmee zijn zelfstandig belang.
We ontmoeten de derdejaars studenten van Freedman’s Art Education-class. Stuk voor stuk lijken deze studenten in staat om hun opvattingen over kunst en onderwijs helder uiteen te zetten. In de lijn van hun docenten Freedman en Boughton propageren zij een benadering die betekenis stelt boven de vorm en techniek. Wat opvalt is dat de studenten wel degelijk kunst willen onderwijzen, en de brede benadering van alle mogelijke vormen van visual culture vooral beschouwen als een startpunt om leerlingen over het maken van beelden te laten nadenken, resulterend in een beter kunstbegrip. Tijdens de tour door de school valt de verbinding van inhoud met techniek steeds weer op: ook bij ‘technische’ oefeningen in bijvoorbeeld perspectief en stilleven is er steeds een inhoudelijk uitgangspunt.
Tijdens de lunch voelt Melvin onze gastvrouw Kerry Freedman stevig aan de tand over visual culture. Hierover meer in het artikel dat hij hierover gaat publiceren in Kunstzone.
In een afsluitend gesprek met Deborah Pierce (international programs) wordt afgesproken dat NIU met BVO een officiële ‘let’s be friends’-overeenkomst aangaat om de mogelijkheden van een concreet uitwisselingsprogramma te onderzoeken.
’s Avonds trakteren we Kerry en Doug op een etentje en blijkt Prof. Dr. Haanstra een onverwacht pooltalent.
Om 10.00 uur betreden we het terrein van Pratt Institute in Brooklyn. De school huist in een aantal ge-bouwen van rode baksteen, herinnerend aan de industriële revolutie. Ook met dit instituut bestaat reeds jaren een ‘one for one’-exchange. Afgelopen vijf jaar gingen er zo’n twee BVO-ers jaarlijks naar Pratt. De uitwisseling is bijzonder te noemen omdat Pratt een private college is, waar een jaar studeren ruim 35.000 dollar kost. Studenten van BVO die naar Pratt gaan doen dit binnen hun normale collegegeld van 1500 euro.
Wij ontmoeten vandaag Mia Schleifer (International Affairs), Amy Schnyder (Art Education), Donna Moran (Fine Arts Program) en Peter Patchen (Digital Arts). Pratt heeft naast een opleiding beeldende kunst ook een docentenopleiding. Studenten aan de docentenopleiding volgen de praktijklessen samen met studenten van andere faculteiten. Daarnaast krijgen ze theorielessen in kunst- en cultuurgeschie-denis, psychologie, vakdidactiek en lopen ze stage. De docentenopleiding van Pratt doet een summer-program in het Italiaanse Lucca, waar Pratt studenten les geven aan middelbare scholieren. Amy Sch-nyder geeft aan naar meer mogelijkheden te zoeken voor summerprograms en uitwisseling op zowel docent- als studentniveau. Ze heeft ook contacten met opleidingen in Florence en Port Elisabeth (Zuid Afrika). Ze is op zoek naar intensieve vormen van samenwerking, waarbij studenten echt in aanraking komen met een andere cultuur, en niet “doing the same abroad as they do here”. Afgesproken wordt dat we contact houden met Amy en concrete afspraken gaan maken in de toekomst.
Silvia neemt ons mee voor een rondleiding door de gebouwen. Aan de vele modelstudies, stillevens en olieverfstudies valt te zien dat Pratt veel nadruk legt op het aanleren van traditionele technieken en kennis over materialen en werkwijzen.
Planning is dat we om 19.00 uur naar Chicago vliegen, maar helaas is onze vlucht twee uur vertraagd. Na de landing in Chicago, een ritje met de nieuwe huurauto (laag gangstergehalte deze keer), zijn we pas om half één bij het huis van onze gastheer. Doug Boughton is professor art education aan de Northern Illinois University en is een oude bekende van Folkert. Hij woont samen met zijn vrouw Kerry Freedland (ook prof art education aan de NIU), in een groot huis, dertig mijl buiten Chicago. Na een korte kennismaking met Doug betrekken we onze ruime kamers.
